La partition « Emgann Sant-Kast »

Chants de marins

 

Sources : http://per.kentel.pagesperso-orange.fr/


Emgann Sant-Kast

Partition gratuite en pdf

Téléchargez la partition de Emgann Sant-Kast.
Le combat de Saint-Cast, chanson traditionnelle bretonne
Partition avec accords de guitare
Partition gratuite en PDF

Facebook Twitter Pinterest
Êtes-vous enseignant, animateur, chef de choeur, instrumentiste, mélomane... Dites-le nous en commentaire.
Emgann Sant-Kast Partition gratuite
 
 

Paroles

Breizh ha Bro-Saoz enebourien,
Evito bout amezeien,
A zo bet lakaet er bed-men
D'en em fiblañ da virviken.

Pa oan kousket, en nozvezh all,
E klevis son ar c'horn-bual,
Son ar c'horn-bual, e koat-Sal:
- «Ho ! Saozon ! Saozon ! Saozon fall ! »

Ha dal' ma savis antronoz,
Gwelis oc'h erruout ar Saoz
Gwelis e soudarded erru :
Sternoù alaouret, dilhad ruz.

War an aod ha pa oant ledet,
Gwelis o tont ar C'hallaoued,
D'Aubigny gante 'r penn kentañ,
He gleñv noazh en e zorn gantañ.

- A-raok ! a lâre D'Aubigny,
Na dec'ho nikun ouzhomp-ni
Ai ta ! va faotred doc'htu !
A-raok d'am heul ! ha pegomp du !-

Ar C'halloued a respontas
Holl war un dro, pa e glevas :
Deomp gant D'Aubigny troad-oc'h-troad ;
Denjentil eo koulz ha paotr mat !-

Pa oa D'Aubigny en emgann
Ne oa den, na bras na bihan
Na zigore e zaoulagad
Oc'h e welet o leuskel gwad

E vlev, e zremm, hag e zilhad
Ne oant penn-da-benn nemet gwad
Distrinket demeus ar Saozon,
Dre ma treuze d'he ar galon.

Hen a weled, war an dachenn,
Reizh e galon, uhel e benn,
Heb muiañ van d'ar bolodoù
Evel pa vizent bet stoufoù.

Paotred Breizh-Izel a gane,
O tont war an dachenn, neuze :
- Neb en deus goune'et teir gwech,
C'houne'o n'eus forzh pet kwech !

E Kamared, en amzer-hont
E oa diskennet ar Saozon ;
Bragal a raent, war ar mor,
Gant o gwelioù gwenn-kann digor ;

Gant tennoù kouezjont war an aod,
Evel ma vijent kudonod
Deus pevar mil e oant eno,
Na zistroas hini d'e vro.

E Gwidel e oent diskennet,
E Gwidel e douar Gwenned;
E Gwidel int bet douaret,
Evel ma oent e Kamaret.

E bro Leon, rak enez-c'hlas,
Gwechall, e oent diskennet c'hoazh ;
Kement a wad defant losket
Ken a oa ar mor glas ruiet.

N'eus, e Breizh, na bodenn, na bern
E-lec'h na gaver o eskern
Kon ha brini oc'h o sachat,
Glav hag avel oc'h o c'hannat.-

Archerien bro-Saoz pa glevjont,
Gant estlamm arsav a rejont ;
Ker kaer an ton hag ar c'homzoù,
Ken e oant bamet o selaou.

- Arserien Bro-Saoz, leveret,
Skuizh oc'h eta, pa ehanet ?
- Ned omp ket skuizh, pa ehanomp,
Koulz ha re-hont, Bretoned omp !-

Oa ket o c'homz peurlavaret :
- Gwerzhet omp ! tec'homp kuit, paotred !-
Hag ar Saozon prim d'o listri ;
Hogen na dec'has nemet tri.

Er bloavezh-mañ mil-ha-seiz-kant
Hag eizh ouzhpenn hag hanter-kant,
D'an eil lun a viz gwengolo,
Oa trec'het ar Saozon er vro.

Er bloavezh-mañ, evel a-gent,
Emaint bet lakaet en o hent.
Evel ur barr grizhil er mor,
Ar Saozon, bepred, en Arvor.

Traduction

La Grande-Bretagne et l'Angleterre sont ennemies,
Elles évitent leurs voisins,
Placées en ce monde
Pour éternellement ergoter.

L'autre nuit, alors que je dormais,
J'entendis le son du cor,
Le son du cor, dans la forêt de Sal :
— « Anglais ! Anglais ! Maudits Anglais ! »

Et dès le lendemain, à mon réveil,
Je vis arriver les Anglais,
Je vis arriver leurs soldats :
Cors d'or et habits rouges.

Sur le rivage, alors qu'ils s'étendaient,
Je vis les Français approcher,
D'Aubigny en tête, au premier rang,
Portant à la main sa plaie béante.

— En avant ! dit D'Aubigny,
Que nul ne nous échappe !
Sus ! mes gars, sans tarder !
Suivez-moi ! et fonçons ! —

Les alliés répondirent
D'une seule voix, en l'entendant :
« Suivons D'Aubigny pas à pas ;
C'est un gentilhomme autant qu'un brave gars ! »

Quand D'Aubigny partait en guerre,
Nul, grand ou petit,
Ne pouvait détacher son regard
De lui, le voyant saigner.

Ses cheveux, son visage et ses vêtements
N'étaient plus que du sang ;
Les Anglais nous ont vaincus,
Car le coup a touché son cœur.

On le voyait, sur le champ de bataille,
Le cœur vaillant, la tête haute,
Braver les balles
Comme s'il s'agissait de simples cailloux.

Les gars de Basse-Bretagne chantaient,
En arrivant sur les lieux :
— « Qui a vaincu trois fois,
Peut vaincre autant de fois qu'il le faudra ! »

Jadis, les Anglais
Étaient descendus chez nous ;
Ils hurlaient, sur la mer,
Leurs voiles blanches déployées ;

Ils fondirent sur le rivage dans un déluge de feu,
Mais ils furent anéantis ;
Ils étaient quatre mille,
Et aucun ne revint au pays.

Ils débarquèrent à Guidel,
À Guidel, au pays de Vannes ;
Ils furent enterrés à Guidel,
Tout comme à Camaret.

Au pays de Léon, cette terre verdoyante,
Autrefois, ils furent aussi terrassés ;
Tant... Le sang a brûlé pour la défense,
La mer était si bleue.

Il n'est, en Bretagne, ni lande ni champ
Où l'on ne trouve leurs ossements ;
Cornemuses et binious résonnent,
Pluie et vent soufflent.

Les soldats anglais, en entendant cela,
S'arrêtèrent, surpris ;
L'air et les paroles sont si beaux,
Ils furent émerveillés de les entendre.

— Archers britanniques, interpellés :
« Êtes-vous donc fatigués, puisque vous vous arrêtez ? »
— « Nous ne sommes pas fatigués quand nous nous reposons ;
Comme eux, nous sommes Bretons ! »

Il ne répéta pas :
« Nous sommes trahis ! Fuyons, les gars ! »
Et les Anglais se hâtèrent vers leurs navires ;
Mais trois seulement survécurent.

En cette année mille soixante-dix-huit,
Le deuxième lundi de janvier,
Les Anglais furent vaincus dans le pays.

Cette année, comme autrefois,
Ils sont restés fidèles à leurs habitudes.
Telle une barre grise dans la mer,
Les Anglais, toujours, en Arvor.

Commentaires